അന്ത്യതർപ്പണം

-


എന്നെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കണം...
ചിലപ്പോൾ മഞ്ഞയും നീലയും നിറത്തിൽ, മറ്റുചിലപ്പോൾ വെള്ളപ്പൂക്കളും ചൂടി നിൽക്കുന്ന
ഈ ചെമ്മൺചെരുവിൽ...

എനിക്കായ് ഒരു വഴി വെട്ടിത്തെളിച്ച്, പാതി വഴിയിൽ തഴച്ചു വളരുന്ന പാറക്കൂട്ടത്തിനു ചോട്ടിൽ എന്നെ നീ കളയണം...
ചത്ത ഇലകളും ചതഞ്ഞ പൂക്കളും ഒരുപിടി കല്ലും മണ്ണും കൂട്ടിക്കുഴച്ച് നാക്കിലയിൽ ഉരുളയുരുട്ടി തർപ്പണം ചെയ്യണം.
ഇനിയാരും വന്നെത്തി നോക്കാവിധം മുള്ളും പടർപ്പും കോടയും കൊണ്ട് വഴി മൂടി
തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കാതെ നീ നടന്നകലണം...

കാറ്റും മണ്ണും മഴയുമേറ്റ് ഞാനവിടെ കിടക്കും...
കാക്കയും കഴുകനും എന്നെ കൊത്തിപ്പറിക്കും.
എലികൾ എന്റെ ഹൃദയം തുരന്നെടുക്കും.
ചിലപ്പോൾ ഞാൻ അവർക്കെന്റെ കരൾ പകുത്ത് നൽകും.
അഴുകുന്ന ഗന്ധത്തിലൂടെ പുഴുക്കൾ അരിച്ച് നടക്കും.
ഒഴിഞ്ഞ കൺകുഴിക്കുള്ളിൽ ഈച്ചകൾ മുട്ടയിട്ട് പെരുകും.

ഒടുവിൽ ഒരു വേനലിൽ വേരുകൾ എന്നെ തേടി വരും.
എല്ലിൻ മുട്ടികളിൽ അവർ പരതും.
താടിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ ചതഞ്ഞരഞ്ഞുകിടക്കുന്ന നാമ്പുകൾ കണ്ട്,
ശേഷിക്കുന്ന മുടിയിഴകളിൽ കുരുങ്ങിപ്പോവാതെ അവർ മടങ്ങിപ്പോവും. 

യുഗങ്ങളോളം ഞാനവിടെ കിടക്കും...
ഒരിക്കൽ വസന്തം വേരാഴ്ത്തുന്നതും കാത്ത്, വളർന്നു പടർന്ന ആ പാറക്കൂട്ടത്തിനു ചോട്ടിൽ ഞാൻ കിടക്കും...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

-
Image
MY THREE DEATHS  I don't clearly remember The first time I died. It was in April, I think - sunny and warm. My legs hung from the ceiling, trembling like branches, The air was hot, Yet my body shivered As if caught in a winter's eve. Then there was the second time. I died in a spring near the hill. I can still recall the rotten smell. The water was so kind, She scattered tiny flowers across what remained. And the last time, well... It was today. In the corner of my bed, A book cradled in my hands. The story blurred with my blood. It wasn't a violent death, no! Just quiet, like closing a book. Tell me... Have you ever died this way? A little at a time, With the seasons, With the rivers, with the stories left unread?
Read more

കർണ്ണന്റെ രാഷ്ട്രീയം

-
Image
"നീങ്ക നീങ്കളാ ഇറുക്കിറ വരേക്കും, നാൻ നായാ താൻ ഇറുക്കണുംന്ന് നീങ്ക എതിർ പാർക്ക വരേക്കും ഇങ്കേ എതുവുമേ മാറാത്. ഇപ്പടിയേ താൻ ഇറുക്കും." പരിയേറും പെരുമാളിലൂടെ  മാരി ശെൽവരാജ് എന്ന സംവിധായകന്റെ അടയാളപ്പെടുത്തലാണിത്. അത് തന്നെയാണ് തന്റെ പുതിയ സിനിമയായ കർണനിലൂടെ അദ്ദേഹം പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും. കല എന്നും വിപ്ലവമാണ്. പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ നാടകങ്ങളിലൂടെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ സംവാദങ്ങളിലൂടെ സിനിമകളിലൂടെയക്കെത്തന്നെയാണ് ഈ നാട് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്. കർണനും അത്തരത്തിലുള്ളൊരു വിപ്ലവമാണ്. ജാതിചിന്തകൾക്കെതിരെയുള്ള, നീതിനിഷേധിക്കുന്നവർക്കെതിരെയുള്ള ഒരു നാടിന്റെ വിപ്ലവം. ഒന്നോർത്താൽ നമ്മളും പൊടിയൻകുളവും തമ്മിൽ വലിയ ദൂരമില്ല.  നമുക്കുള്ളിലും നമുക്ക് ചുറ്റും ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കാണുന്ന അപ്പർ ക്ലാസ് ഈഗോ തന്നെയാണ് പൊടിയൻകുളത്തിന്റെ പിടച്ചിലുകളിലൂടെ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാതെ, സ്വന്തം നാടിനൊരു  അസ്ഥിത്വമില്ലാതെ  ജീവിക്കുന്നവരാണ് പൊടിയങ്കുളത്തുകാർ. അവിടെ മാടസാമിയുടെ മകന് കർണനെന്നോ ദുര്യോധനനെന്നോ അഭിമന്യുവെന്നോ പേരിടാൻ അവകാശമില്ല. ജീവിക്കുന്ന നാലതിരുകൾക്കപ്പുറമുള...
Read more